Kime sorsanız size “Yazarlığın evvel-ahir şartı okumaktır!” diyecektir. Çünkü beslenmeden yazmak mümkün değildir. Ancak tek ve en önemli beslenme kaynağı okumak değildir bir yazar için. Yazarlar; acıyla, hüzünle, sevinçle ve ruh çalkantılarıyla beslenir. Gördüğü, konuştuğu, tanıştığı ve hayatına vâkıf olduğu her insan yazar için beslenme kaynağı ve malzemedir. Kültürel değerler ve yaşadığı toplumu doğru okuma, lime lime etme, eşya ve hadiselerin arka planını görme, insanlara ve hadiselere hikmet gözüyle bakabilme bir yazarın en temel beslenme kaynağıdır. 

Okumakta esas olan; okuduklarımızı kendi ruh ve düşünce dünyamızın potasında damıtıp onları süte çevirerek okuyucuya sunabilmektir. Aksi takdirde süt yerine kusmuk verme ihtimali yüksektir.

  Bir yazar için en tehlikeli fiil; bir yazarı çok severek okumak ve tabiri caizse onun “dümen suyu”na girmektir. Kendini metne kaptıran bir okuyucu/yazar adayı; yazarın zihin kapanına girmiştir. Artık yazar, okuyucu için düşünmektedir. Yazarın duygu ve düşünceleri okuyucuyu tesir altına aldığında, okuyucu da yazar gibi düşünmeye başlar. Bana göre bu; okur için, özellikle bir edebi eser üretme iddiasında olan yazar/yazar adayı okuyucu için son derece tehlikelidir. Bu kerteden sonra okuyucu fikir üretme hususunda son derece kısır kalacaktır zira.

  Her ne okursak okuyalım; şuuraltı müktesebatımıza kırıntıları ve tozları birikecektir. Yazar taifesi ne yazarsa yazsın şuuraltı müktesebatının tesiri altında kalmaya mecburdur. Bu sebeple; okuyacağımız kitap ve yazarlar hususunda son derece titiz davranmak zorundayız.

  Ufku en geniş, ilmi en fazla kitaplar hangileridir? Herkesi kuşatan kitaplar nelerdir? Şüphesiz ki semavi kitaplardır. Yazarlar evvelan ve bizzat; bütün mukaddes metinlere vakıf olmaya mecburdurlar. Temel bir felsefe ve inançla yola çıkmayan, belli bir bakış açısına sahip olmayan yazar taifesi uzun soluklu yol alamaz; her rüzgârda savrulan yapraklar gibi düşünce erozyonuna uğrar.

  Okuyacağımız ikinci metinler; gönlü ve kafası ilahi beyanlarla beslenen peygamberlerin sözleridir. Bu hususta tafsilata ihtiyaç duymuyorum.

  Üçüncüsü de; asırları aşan kitapları didik didik edip, büyük bir şehvetle okumalı “Ben yazar olacağım!” diyen kişiler. Bu kitapların bir “meselesi” vardır. İnsanların, kültürlerin veya milletlerin bir meselesini ve problematiğini ortaya koyduğundan ve tahlil ettiğinden zamanın öldürücülüğü ve öğütücülüğüne karşı direnmiş ve günümüze kadar gelebilmişlerdir. Yine de özellikle felsefeciler, oryantalistler ve Batılı yazarların kaleminden çıkan bu eserleri okurken zihin süzgecimizi dikkatli ayarlamalı ve zihnimizi bir savunma ruh haletine sokmalıyız. Aksi takdirde doğru tespit ve tahlillerin arasına sıkıştırılan yanlış bilgi, inanç ve düşünceler biz farkında olmadan şuuraltı müktesebatımıza yerleşebilir.

  Kötü bir yazarı ve kitabı okumaktansa iyi bir yazarı ve kitabı defalarca okumak isabetli bir tercihtir.

  Bilgi iki türlü elde edilir. Birincisi malum: Kitap okuyarak ve akıl yoluyla. İkincisi de sünuhat yoluyla. Gönülden gönüle. Gönül dünyası zengin, hikmetli sözler söyleyen insanların önünde diz kırarak. Akıldan ziyade gönlüyle düşünenler için “okuma zehirlenmesi” yoktur. Kâinat kitabını doğru okumak kitap okumaktan daha iyi ve doğru bir beslenme kaynağıdır.

  Bilgi olmadan yorum elbette yapılamaz. Düşünce üretilemez. Toplum ve insanın röntgeni çekilemez. Akıl yoluyla elde ettiğimiz bilgiler gönül eleğinden geçirilerek ve gönülle yorumlanırsa isabet kaydetme ihtimalimiz daha fazladır.