|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||
Kibrit kutusunu andıran ufacık kulübesi… Uzun kibrit çöpleriyle tutturulmuş cisirli bir tavan ve yine kibrit çöplerinden kolonlar.
Kâğıttan bir masa pencere önünde ve kibrit çöpleriyle ayakta duran birkaç eski sandalye. Daracık odanın hemen köşesinde, kükürtten bir yatağı duruyordu… Hayatta hiçbir şeyi yoktu… Bu kibrit kutusu evin dışında…
Devamı »
Ayşe YILMAZ
“Yazmak nedir? İnsan neden yazar olmak ister? Yazı bir ilham işi midir yoksa yıllar süren sabırlı bir çalışmanın sonunda mı insana bahşedilir?” Sorular, sorular, sonu gelmeyen, bitmek bilmeyen sorular. Yazıyla az çok iştigâl etmiş herkesin zihnini kamçılar bu ve buna benzer sorular. İster bir yazara öykünüp birkaç satır karalayan “yazar”lardan olalım, ister “Hayır başka türlü olmayacak, ben yazmaya mecburum.” diyelim ve mutluluğu yazının sıcak kollarında arayalım, herkesin, hepimizin biricik zihin farelerimiz oluverir bu sorular…
“Onun iki masalı vardı, biri kendisinindi, diğerini ona dedesi anlatmıştı.” diyordu Aytmatov Beyaz Gemi’nin isimsiz çocuğu için. Asker Çocuğu hikâyesindeki çocuğun ise masal anlatacak hiç kimsesi yok; yüreği, savaşta şehit düşmüş kocasına asılı kalmış bir anneciğinden başka hiç kimsesi…
Issık göl şehidi |
"LÜZUMSUZ MERHAMET!" |
Hz. Mevlana’yı Okumak |
"TO BE" |
ŞİİRİMİZ VE BİZ -1- |
TAİFE-İ SANATKÂR |
Şehirlerin Dili |
RAFLARDAKİ EKSİK KİTAPLAR |
Kurumsal Gıybet |
MEVLANA, OĞUZ ATAY, FAZIL SAY? |
SON CÜMLE |
