Hümeyra Nagehan Yıldırım

Yeni evli çift, yaşayabilmenin ağır yükünü biraz daha hafifletmek için başka bir şehre göç etmişlerdi. Çok değil, daha bir kaç gün olmuştu geleli bu yeni şehre. Bu kısa zamana rağmen, genç kadın eşindeki tuhaf durumun farkına varmaya başlamıştı. Elleri titrek, gözleri ifadesiz olmuştu son günlerde eşinin. Kadın, anlayamıyor, anlamaya çalıştıkça boğuluyordu eşinin fersiz, dipsiz gözlerinde.

Soğuk bir kış gecesiydi, eşi onu tek başına, kimsesiz bırakıp gittiğinde koca  şehirde…

Bomboş ellerine öylece bakıyor, bakıp düşündükçe anlamlandıramıyordu. Ve pencerenin kenarında gelmeyeceğini bile bile bekliyordu eşini. Yağmurdan buharlaşmış camın yüzeyini karalıyor, anlamsız sözcükler dizeliyordu…

Ateş, limontuzu, karanlık, korku…

Ve bir ses duydu kapıdan… Eşinin olma ihtimali genç kadını heyecanlandırmıştı. Sese yöneldi korkak adımlarla, holün ışığını açtı. Kapının dürbününden görebildiği kadar karanlığa odaklandı. Vakit hayli geç, yalnızlığın insanı vurduğu saatlerdi. Vazgeçti kapıyı açmaktan, anahtarı var diye düşündü. Ve pencerenin yanına sürükledi ayaklarını. Tekrar ve tekrar yolu arşınladı gözleriyle.

Vakit bir hayli geç, korkuların damarlarda dolaştığı zamandı… O değildi sesin sebebi, eşi değildi. Yağmur taneleri hızlı darbelerle çarparken pencereye, her defasında serçe yüreğiyle panikliyordu kadın. Ve ağlıyordu sessizce. Sormaya başladı ‘ neden?’ diye.

Hiç tanımadığı bir şehirde, kendine terkedilmişti ve çaresizdi…

Gece ilerledi, sarhoşlar bile caddelerden çektiler ellerini eteklerini. Geçen her dakikada genç kadın korkunun anlamını biraz daha idrak ediyor, biraz daha hızlanıyordu kalp atışları. Pencere camında anlamsız yazdığı sözcükleri karalıyor, üstünde hızlıca ellerini gezdiriyordu. Sonra başını cama vurmaya başladı ve daha kuvvetli ağlamaya. Bir gece vakti terk edilişine değil, terk edenin haline ağlıyordu. Meraklanıyor ve biraz daha panikliyordu. Sonunda gözyaşlarının yağmurla yarıştığını fark etti. Tutamadı kendini ve hiç bırakmadığı kadar özgür bıraktı ruhunun gergin halatlarını gözlerinden. Ve aktı yokluğa, yalnızlığa, hayal kırıklığına… Daha bir kaç ay önce ailesinin ve sevdiklerinin önünde yemin etmişti eşi,  onu hiç yalnız bırakmayacağına…

Oysa gitmişti …

Kadının el kol hareketleri birbirine karışmış, başını bir sağa bir sola hızlıca savurup, durmadan sarsıyordu.  Ağlamaktan harap olmuş bedenini, inadına yoruyor, intikam alır gibi  bedenini cezalandırıyordu. Bu hal saatlerce devam etti. İçindeki sesin debisi yükselmiş, ‘artık yeter!’ diye isyan etmeye başlamıştı. ‘Yoruldun artık yeter…’ Kendine yalvarışına kulak vermek istedi. Ama nafile duyamıyor, duramıyordu… Duraksız aynı hareketleri tekrarlıyor ve  ağlıyordu.

Sevmek bu muydu?

Ömrü sadece bir kaç ay olan ve ilk fırsatta karanlık kaldırımlarda  adımlarını sayarken unutulan. Sevgili böyle mi severdi sevdiğini?

Etraf karardı… Kendi ordaydı; Ruhu, bedeni, aklı, hafızası… Sadece görüntüsü yoktu yaşamının. Aynanın sırrı gibi sırdı artık hayatın tüm zahiriyeti. Zifiri karanlığa aldırmadan bakındı sağına soluna genç kadın. Yoktu, hiçbir şey yoktu… Ayaklarının altı ıslak bir zemine basıyordu. Ellerini etrafında gezindirdi ve soğuk taşları elledi dört yanını çevreleyen. Bir kuyunun en dibinde ama  hâlâ hareket etmekteydi genç kadının bedeni. O anda yaşamı geçti gözlerinin önünden; Her karesi, her saniyesi, gün gün, an an… Ve geçip giden her kare geri dönmemek üzere el salladılar kadına. Anlıyordu yavaş yavaş; uğurluyordu anılarını. Yılmak istiyor, bırakıp ıslağın gövdesine bedenini, sessizce uyumak istiyordu. Ama öyle olmadı, telaşlandı birdenbire. Gidemezdi günleri, anları böyle sessizce.

 ‘Hoyrat olmalıydı gidişiniz!’ diye seslendi arkalarından; ‘Madem ki; siz korkakça kaçmayı tercih ettiniz  ve dimağımı böyle kimsesizliğe ve sessizliğe terk etmeye teşebbüs ettiniz, cezanız büyük olmalı o halde!’ dedi. Ve  kalan son gücüyle başını kaldırıp yukarıya baktı. İncecik bir ışık hüzmesi yakaladı gözleri. O kadar küçük ve zayıftı ki daha iyi görebilmek için var olan tüm  dikkatini topladı aynı noktada. Bayılmak üzereydi adeta, farkındaydı. Saatlerdir ritmik bir şekilde sağa, sola savrulan bedeni artık bitap düşmüş, son gücüyle dayanmaya çalışıyordu kendi isyanına. Beynine verdiği emirler fayda etmemiş, kollarının, ayaklarının ve  başının hâkimiyetini tamamen kaybetmişti. Göz kapakları kısıldı, elleri zayıf bir esintiye boşaldı. “Son bir kez bakmalıyım” diye haykırdı sessiz bir çığlıkta . Ve baktı…

Ve baktı son kez; Gözlerini ışığa dikti. Sağ elini  ışığa doğru uzattı zorla, parmaklarını araladı, eğer tutabilirse bir daha bırakmayacaktı ve nefesinin sadece yettiği o tek kelimeyi haykırdı

‘ALLAH!’…Gözlerini araladığında yerde boylu boyunca uzanıyor olduğunu fark etti. Kımıldamaya çalıştı. Savrulmaktan her zerresinin ağrıdığını hissetti. Kasları, o hareket etmeye çalıştıkça zoraki onu tekrar yapıştırıyordu zemine. ‘Biraz dinlenmeliyim.’ dedi kendi kendine ve tam da  o anda fark etti; anıları, hayatı, çocukluğu ve ergenliğinin zihnindeki varlığını… Hepsi tastamam yerindeydi. Gülümsedi, önceki geceden beri ilk defa tebessüm dudaklarında yer etti.

 ‘Rabbim!’ dedi; Maşuğuna kavuşmuş âşık misâli ağlamaya başlayıp yeniden. Fakat mutluluğun gözyaşlarıydı bu seferkile ve durdurmaya çalışmadı onları. Tekrar doya doya mutluluğun eşliğinde ağladı.

‘Tuttun Rabbim!, elimi tuttun…’

Ve bilmem kaç defa tekerrür etti dudaklarında vuslat…

Gün ağarmıştı. Pencerenin yanına sürükledi kendini. Gözleri eşini aradı. Mavi minibüs sokağın başına eriştiğinde; kalbi yeni atmaya başlamış bir canlı gibi tekrar yaşamaya başladığını hissetti. Kapısı açıldı minübüsün ve bekleneni bırakıp devam etti yoluna. Ama genç kadın o maviyi hiç unutmadı. Balkona çıktı usulca. Sanki yüzyıllardır dondurulmuş halde bekletilen bedeni çözülmeye başlamış adeta kanla, canla kuşatılmıştı. Balkonun trabzanına yaslandı. Ve ellerini, çaresizce eşine uzattı. Gözleri bir an  birleşti. Ama genç kadın pişmanlık dolu gözler yerine, ifadesiz bir yokluk gördü. Bir çift yokluk… Ve bir de; mosmor gözaltları. Kapıyı açtı eşine, sorgulamadan. Ve Rabbinin; içini inşirahla doldurduğu emanetlerini ulaştırmak için sahibine kollarını vesile kıldı ve dakikalarca sarıldı eşine…

Soğuk bir kış sabahı, savaştan yeni  çıkmış yorgun bedenlerini uykunun sıcak örtüsüyle örttüler. Örtünün altında birleştirdikleri elleriyle uzun sürecek, zor ve çetin bir muharebede , aynı safta yer alacaklarına ve birbirlerini bir daha asla  bırakmayacaklarına yemin ettiler…