BENİM ADIM İSTANBUL
Ümit MERİÇ
Merhaba!
İsa’nın doğumuna
Yedi yüzyıl var iken
Haliç’le Marmara’nın
Sarmaş-dolaş olduğu
Bir cennet adasında
Dünyaya gelmişim ben
Benim adım İstanbul!
Etrafım üç adım sur,
İçimde birkaç hane…
Toprağıma ilk tohum
O günlerde atıldı,
Denizimden ilk balık
O demlerde tutuldu.
Üzerimden battı ay,
Güneş üstüme doğdu
Yıllarca,yüzyıllarca…
Sonra birden büyüdüm.
Bir kum tanesi iken,
Koca bir inci oldum.
Geniş meydanlarıma
Dünyanın her yanından
Abideler sütunlar
Getirildi,dikildi.
Yedi tepem var idi
Hepsine,teker teker
Yedi taç oturtuldu.
Güneş altınlarını
Çil çil üstüme serpti
Yunuslar oynaşırdı
Gemiler doldu,Haliç.
Elçiler sarayıma
Dört bir taraftan geldi.
Adım”Yeni Roma”ya
Çıkmıştı önceleri.
Kardeşimken adaşım
Birden,rakibem oldu.
Hristiyanlık benden
Soruldu asırlarca…
Ya da”Benden sorula”
Dedim,ama,ne çare…
Kavimler geldi-geçti
Kimseye yar olmadım.
Tarihi gören gözüm,
Ayasofya’m şahidim,
Çağlar boyunca ben,bir
”Peygamber müjdesi”ni
Sabır ile bekledim;
Beni alacak olan
Necib kavmin yolunu
Gelir diye gözledim.
Nice def’a geldiler,
Selam verip gittiler.
Soğuk bir Mart sabahı
Göğüslerinde haçlar
Koca koca haydutlar
Haliç’in ağzındaki
Zincirimi kırdılar,
Kıyıdan tepelere
Talan edip,yaktılar
Yakıp,yıktılar beni.
Taş üstünde taşımı
Omuzlarda başımı
Yerinde komadılar.
Baykuşlar türbedarı
Örümcek perdedarı
Tekfur Saraylarının…
Yüzyıllar geldi,geçti
Pekçok gün ağlayarak
Çalınan servetime
Uzaklardan bakarak
Küçüldükçe küçüldüm,
Bana eskiden gülen
Kara talihe küstüm.
Sonra…
Bir Mayıs sabahıydı
Rüzgar,Boğaz’dan esti
Serviler,vadilerde
Dikkat ile ürperdi.
Müjdemi istediğim
Yolunu gözlediğim
Sadık ve cesur asker
Elinde yüce sancak
İşte,burçlarımdaydı!
Tepelerim sevinçle
Dalgalandı,Kıvrandı,
Caddelerim serapa
Çiçeklerle donandı.
Surlarımın dışında
Şaha kalkan atından
Ayasofya önünde
Yere inen Fatih’im,
Muhammed’im,Mehmed’im
Mihrabıma gelince
Rabbinin secdesine
Huşu ile kapandı:
”O ne mutlu kumandan,
O ne kutlu insan”dı.
Müjde,gerçek olmuştu!
Birbirini o kadar
Uzun zamandan beri
Can u yürekten seven
Asya ile Avrupa
Nihayet en sonunda
Dünya Evi’ne girdi.
O gece sabaha dek
Gökyüzünde yıldızlar,
Güneşler,kehkeşanlar
Havai fişek olup
Kainata nur saçtı.
Benim adım İstanbul!
Zümrüd-ü Anka benim.
Beşiğimdir,küllerim.
Bir elimde Çin-Ma-Çin
Öbür elim İspanya.
Ben duvarı olmayan,
Eşsiz cennet bahçesi.
Bütün yolların ona
Vardığı”Der Saadet”
Kalemden minareler
Nur kavisli kubbeler
Yerden göğe yükselen
Nice”Allah u Ekber”
Sahil Saraylarımın
Kuytu bahçelerinde
Güvercinler”Hu” çeker.
Benim adım İstanbul!
Afrika’ya dek gider
Eteklerimin ucu,
Saçlarımı istersem
Savururum Rusya’ya…
Gözlerim mavi benim ,
Yanağımda her bahar
Pembemsi erguvanlar
Demette çiçek açar.
Boğaz yamaçlarında
Servilerden minare
Çınarlardan bir kubbe
Yanyana bağdaş kurar.
Bazen kendi kendime
Hüzünlenir,ağlarım,
Üsküdar’a giderken
Bir yağmur alır beni…
Bazen sisten bir tülle
Peçelerim yüzümü
Kimseler görmez beni.
Ansızın güneş açar
Yedi renk gökkuşağı
Binbir yıl öncesinden
Binbir yıl sonrasına
Çifte köprüler kurar
Bir kuşun kanadında
Bir sabah ezanında
Bir çınarın altında
Binlerce yaprağımı
Birlikte okumaya
Sizleride beklerim
Adım..istanbul benim.
slm hocam öncelikle yazılarınız şiirlerinizi bu dergide görmek çok buyuk mutluluk dur benim için devamını bekleriz tşk ederim kendi adıma selin…..
Sayın Ümit Meriç Hanımefendiye,
Çok teşekür ediyorum,bize muhteşem bir İstanbul tasviri yapmışlar tıpkı bir gökkuşağı misali geçmişten günümüze,kalemine yüreğine sağlık
en kalbi duygularımla selamlar….
Şehr-i İstanbul’u ancak bu kadar letafetli anlatabilir bir insan!incilerinizi kelimelerinize bahşedip bizi de bu sofradan mahrum etmediğiniz için; önce Yaradan ‘a sonra size sonsuz teşekkürlerimle!!
Sevgili İstanbul’u sizinle bağdaştırmaktan çok mutlu oldu zihnim. Şiirinizi, masalcıyı pür dikkat dinleyen ve keşke hiç bitmese diyen bir çocuk gibi heyecanla ve tebessümle okudum. Dizelerinizle bana İstanbul’u gezdirdiniz, zaman tünelinden geçirip bugüne getirdiniz. Teşekkür ediyorum ama yetmez diyorum. Daha çok uzamalı bu şiir. Kısa ve kafiyeli dizeler, akılda kalıcı. Teşbih ve kişileştirmeler çok hoş ve zihin açıcı. Bunu kızıma da okuyacağım ve öğreteceğim. Belki de bu şiir bir tekerleme gibi dilden dile dolaşabilir. Ruhunuza ve kaleminize sağlık.
Umit Hanimefendi
her zamanki gibi nezaket kokan biraz da huzun ve
hasret tüten şiir yazısında istanbula olan aşkını ve hayranlığını anlatırken hicran ve beklentilerini de sıralamış.Tebrik ediyor,bizlere verdiği yazma ilhamının devam etmesini beklerim.
Saygıları sunar,edebiyata olan katkısından dolayı hayranlığımı bildirmek isterim.
Hurmetlerimle…
İstanbulu sevmek bana ayrı bir haz veriyor,birde istanbulu sevenlerinden okumak o da ayrı bir güzellik.
Y.Kemal’in dediği gibi Ankaranın en çok İstanbula dönüşünü seviyorum.
Sayın Ümit MERİÇ hanımefendinin henüz yenide olsa böyle bir edebiyat sitesinde yazı yazması beni fazlasıyla memnun etmiştir.Yazılarınızın devamını bekliyoruz.
Teşekkürler efendim.
Merhabalar Değerli hocam
Şirinizin akıcı ve etkileyiciliğinin büyüsünden çıkamadaım sizinle tanışmayı ve kıymetli ilminizden yararlanmayı çok istiyorum
Ben Malatya İl Sosyal Hizmetleri Müdürlüğü için bir dergi hazırlıyorum,bu dergi için seçtiğim kapak resmi ile S.H.Ç.E.K’teki çocuklarımızın durumunu ifade edebilmek için hikaye yazmak istiyorum ancak pek başarılı olamadım siz değerli ustalarımızla birebir görüşebilme imkanım yok bu imkanı sağlayabileceğim başka bir altarnatif var ise bu konuda bana yardımcı olmanızdan mutlulkuk duyarım
saygılarımla…
Halkla İlişkiler Meslek Elemanı
Nursel NAKİR
Bazen kendi kendime
Hüzünlenir,ağlarım,
Üsküdar’a giderken
Bir yağmur alır beni…
Bazen sisten bir tülle
Peçelerim yüzümü
Kimseler görmez beni.
Hocam harika tebrik ederim.
Van’dan sonsuz selam…