|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||
Semih Suat Yücelen
İçime girdikçe derinleşen yaralarıma aldırmadan bir şeyler anlatmaya çalışıyordu. Boz bulanık bir görüntü kaplıyordu sanki her yanı, o konuştukça. Sanki sıkılıyordu ruhlar belki de gözyaşları kaynıyordu başka bir kapta, maun ateşinin üzerinde, ondan çıkan buharlardı ortamı bu denli anlaşılmaz kılan.
Valeria KOLOS
gecem korkulu olmasa
onu bana sayarlar mı
dikenli ayaz saatlerimi
gardırobumun yanındaki
koskoca bohçaya koyarlar mı
yıldızlar batının yolunu tutup
paslana paslana söner
bohçanın ağzı açılır
korkular, kaçışlar, eklemlerime işler
Hümeyra Nagehan Yıldırım
Yeni evli çift, yaşayabilmenin ağır yükünü biraz daha hafifletmek için başka bir şehre göç etmişlerdi. Çok değil, daha bir kaç gün olmuştu geleli bu yeni şehre. Bu kısa zamana rağmen, genç kadın eşindeki tuhaf durumun farkına varmaya başlamıştı. Elleri titrek, gözleri ifadesiz olmuştu son günlerde eşinin. Kadın, anlayamıyor, anlamaya çalıştıkça boğuluyordu eşinin fersiz, dipsiz gözlerinde.
Soğuk bir kış gecesiydi, eşi onu tek başına, kimsesiz bırakıp gittiğinde koca şehirde…
Süheyla YILDIRIM
Bu gün bir kuş oldum. Gökyüzü tarlalarında uçtum, uçtukça coştum. Kanatlarımın götürebileceği en son hudutlara kadar koştum. Mor dağlar ve Kafdağı mı? Büyülü ormanlar mı?Gördüm! Esrarengiz aynaların, efsunlu ormanların mekânlarından mı? Geçtim!Kanatlarımın ve hem cinslerimin seslendirdikleri melodileri dinledim!
Sibel Özşirin
Yarım kaldı Fatiha’m
Neler yarımlanmış içimde
Biliyor musun…
(Valeria Kolos)
Ömür, bitmeyen tamam olma telaşında eksilen nefes. Bebek ağlayışlarımız arasında nasıl da öğreniverdik yegane varoluş sebebinin tamamlanmak olduğunu? Ay tamamladık, kırk tamamladık, yaş tamamladık. Büyümenin anlamı ardımızda bıraktığımız yıllarken kaplumbağa gibi yavaş, masal gibi efsunlu akıp gitti günlerimiz. Öğretmediler ve bilemedik; dünyanın herkes için aynı hızla dönmediğini. Belki biraz tökezlemek, biraz ağlamak gerekti anlamak için. Büyüdükçe gördük; ne çok şey vardı yapılacak ve ne kadar az zaman…
Bahar Seçi
…Ve yetmez işte birçok şey, yetmez anlatmaya! EVET, dersin; EVET, HALA KIZGINIM SANA!
İran’ı “acem” yapan dildir, daha masaldır çünkü “acem”, daha baharatlı bir söylenişi vardı, bağrı yanık bir fonetiği… Sonra işte, edebiyatın Fars olması onca olağandır; edebiyat çünkü, isotlu bir ağız tadıdır!
Yanan insanlar yazabilir ancak, yanamayacak kadar kül’e “VARIP” küllerinden yeniden doğanlar ( yola düşenler ).
Ezel Derin ERDEM
İki gönlün çarpışmasından çıkan o kulak yırtan sesi yine sadece o deli iki gönül duyar…
Okyanusun en derinliklerine göndermediysen yüreğini ve batık bir gemi enkazı değilsen henüz, okyanusun ortasında korsanlarla savaştıysan ve hava muhalefeti gemini bertaraf etmeye gücünü yetiremediyse, karasularına girdiğin için uyarı ateşiyle uyarıldığın halde rotanı değiştirmediysen, en sonunda da dingin bir rotada seyre daldıysan zafer senindir arkadaş.
Fakat batık bir gemi enkazı haline getirdiysen aşkı yüreğinde, binlerce balık ne aşkını bulabilir o sularda, ne de enkazın içinde bir yerlerde taşıdığın ganimetine ulaşabilir. Batırma gönlünü o zaman, savaş! Önüm arkam sağım solum batık gönüller enkazı…
Murat Nedim CAN
“Onlar, sırf ‘Rabbimiz Allah’tır!’ demelerinden dolayı haksız yere
yurtlarından çıkarılmış kimselerdir…”
(Hacc Suresi 
Henüz çok genç olmama rağmen anlayabiliyordum her şeyi… Kimseye hiçbir zararımız dokunmadığı halde itilip kakılmamızı, dövülüp horlanmamızı ve nihayet zindana atılmamızı… Bu pis, karanlık ve havasız hücreyi, ailemin diğer üyeleriyle paylaşırken, bu sessiz gecenin, hayatımızın son gecesi olduğunu hissedebiliyordum. Ne babamın, eskiden olduğu gibi bana hikâyeler anlatmaya çalışması, ne de annemin huzur verici gülümsemesi beni rahatlatabiliyordu. Ablam, hücrenin köşesine çekilmiş ağlıyordu sessizce. Benimse bütün duygularım körelmişti sanki; ne ağlayabiliyor, ne de gülebiliyordum. Uzun bir sessizlikten sonra, boğucu zindan eski evimize dönüştü zihnimde. Askerler tarafından yakalanmadan önceki basit ve huzurlu hayatımızı düşünmeye başladım… Mutluluk ve güven dolu hayatımızı…
İffet Oral
Epey güngörmüş bir çınarın göğe bakan dallarında, birbirini hiç görmemiş birer palamuttular. Bulundukları ağacı hınzırca sallayan rüzgârın onları silkelemesi tanışmalarına sebep oldu. Daldan kopuşları da, nemli toprakla kucaklaşmaları da aynı vakte rastladı.
Boşlukta gelişi güzel düşerken ilk defa birbirlerini gördüler. Ne kadar da benziyorlardı birbirlerine. Bir ara o kadar yakınlaştılar ki az kalsın çarpışacaklardı.
Issık göl şehidi |
"LÜZUMSUZ MERHAMET!" |
Hz. Mevlana’yı Okumak |
"TO BE" |
ŞİİRİMİZ VE BİZ -1- |
TAİFE-İ SANATKÂR |
Şehirlerin Dili |
RAFLARDAKİ EKSİK KİTAPLAR |
Kurumsal Gıybet |
MEVLANA, OĞUZ ATAY, FAZIL SAY? |
SON CÜMLE |
