“Kalem”…

Yürekteki çığlıkların “ses”i…

Yaklaşık iki sene öncesine yolculuk yapıyor hatıralar. Yaşanmışlıklar gülümsüyor yüreğime. Elime “kalem”i almışım yine, o anlardan kalanları yazıyorum işte! Ben ne söylersem söyleyeyim o günlerdeki hissettiklerimi tam olarak anlatamam biliyorum. Ama anlatıldığı kadar anlaşılmak istiyor işte içteki kelimeler. “Kalem”ime bırakıyorum kendimi, buyur edin onu yüreğinize…

Hümeyraca yazabilmeyi ayrıcalık olarak gördüm kendime hep. Bunun içindir “kalem”ime bu kadar güvendiğim. Bunun içindir başım sıkıştığında soluğu “kalem”imde aldığım. Okuma-yazmayı öğrendiğim ilk günden beri elimdedir “kalem”im, o günden beridir bu yolculuktayım; “yazar” olma yolculuğunda. Arada bazı aksaklıklar olsa da hayat beni “yazarlık” yolculuğundan ayırmadı. Üniversite sınavı falan derken “yazarlık” yolculuğumdaki kimliğimi bir kenara koymak zorunda kaldım; öyle geçti iki sene. Üniversiteyi kazandığımda da aynı şeyi yapmayı düşünüyordum. Yazı işlerim bir kenardaydı yine. Ama “kalem”im buna izin vermedi. “Bu kadar yeter!” dercesine ve tabi ki tevafuklar neticesinde, bu sefer üniversite hayatımı ve hayallerimi bir kenara koymuştum. Üniversiteyi bırakmıştım bir bakıma ve o süreç benim için hiç iyi değildi. Boştaydım ve ne yapacağımı gerçekten bilmiyordum. Tüm hayallerimi darmaduman etmiştim çünkü. Onu uzun süre ihmal etsem de imdadıma yine o yetişti yine; “kalem”im. Bu sefer çok farklı bir şekilde hem de. Abece’den sonra galiba “kalem”im için en güzel ödül oldu “yazarlık okulu”.

Üniversite hayatımı ve hayallerimi darmaduman etmiştim ama yepyeni bir ufuk açmıştım hayallerime. İçimde zaten oldum olası var olan “İstanbul aşkı”yla buyur ettim kendimi o Şehr-i Yâr’e… Kendimi bir anda Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nın düzenlediği “yazarlık okulu”nun kursiyerlerinden biri olarak buldum ve yaklaşık dört ay boyunca da o kimliği seve seve her daim taşıdım kendimde.

“Yazarlığın okulu mu olurmuş be?!” “Ne yani, tapulu yazar mı olacaksın?” diye takılanlar oldu. Haklıydılar… Ne yazarlığın okulu olurdu, ne de oraya gidince insana yazarlık tapusu verilirdi. Orası dillerin yansımasından gelen yüreklerin konuştuğu bir ortamdı. Yazarlığı öğreten değil, yazarlığa yol göstermek için kurulan bir ortam. Orada bir harf bile öğrenemezdi insan yazarlıkla ilgili; eğer ki içinde yazar olma sevdası yoksa. Biz oraya yazarlığı öğrenmeye değil, içimizdeki yazarı keşfetmeye gittik. Keşfettik mi; orasını zaman gösterecek. Öyle bir yer ki orası; farkındalıklarımızı fark ettirmek için en ideal ortam. İnsan tam anlamıyla üstüne “yazarlık” giyip öyle çıkamaz belki; ama “Yazar”ın ne olamayacağını beynine iyice kazıyıp da çıkar oradan. Çok iyi bir okur olur mesela. “Yazar” olmanın en önemli faktörünün -“iyi bir okur” olmanın- gerektiğini görür. “Yazma” sürecindeki dolambaçlı yolları keşfeder. İçinde bir filiz varsa, o filizin nasıl en güzel fidan olacağını öğrenir. Ve orada “yazar”ların içine atılır insan, yavaş yavaş çevre edinmeye başlar. İşte benim amacım da çevre edinmekti; amacıma ulaştım mı bilmiyorum. En azından “yazar”ların içine atıldığım kesin bir şey. On beş günde bir yapılan yazı atölyesi ve seçkin yazarlar tarafından verilen seminerler “yazarlık”ın temeli olan “kalem”leri kamçılamak için belki de en can alıcı noktaydı o kursta. Onun haricinde tabi ki o “kalem”i yetiştirmek adına bir takım işler yapılmalıydı ki “kalem”in sesi net ve gür olsun. Bunun içindir ki her hafta tahlil atölyesi yaptığımız. Kitaplar arasında çok hoş bir yolculuğumuz vardı. Kitaplara bu sefer “okuyucu” gözüyle değil “yazar” gözüyle dokunuyorduk ve buyur ediyorduk kelimeleri yazarlık süzgecinden geçirerek, içimizdeki “yazar”a. Gelen yazarlardan ayrı ayrı püf noktalar almak da işin en zevkli yanıydı aslında. Bir yazının nasıl yürekten fışkırdığını, yazının ardındaki “ben”i görebilmeyi, yazı değil de yaşanmışlıklar dökülmesi için kağıda kendimi nasıl iliklerime yaşamak gerektiğini, Divan Edebiyatı’nın o ihtişamlı çekiciliğini fark edebilmeyi… Her birini öyle zevkle bulup çıkardım ki o hoş sohbetlerden, içime kazımak ayrı bir zevk oldu her seferinde. Kulaklarda başlayan seminer yürekte bitince, anlıyorsunuz ki o gün en verimli işini yapmışsınız yazarlığa uzanan o yolda. Eskiden küllükler vesile olurdu; yazarların meydana çıkmasına. Hasıraltılar, Marmara Kıraathanesi… Şimdinin yazarları da bu “okul”lardan çıkacak işte! Eskiye doğru modernleşmiş bir yol sadece bize sunulan. Önceki zamanların aydın kesimleriyle buluşan üniversite öğrencileri oluveriyoruz bir anda, günümüzde. Sohbet ettiğimiz, birbirimizin bilgilerinden yararlandığımız ve içimizdeki yazarlığa ahenk kattığımız yer küllük, Hasıraltı değil de “yazarlık okulları” oluyor. Acaba yazar olabilir miyiz sorularını da öyle boş yere savurmamış oluyoruz. Bir amaçla gelinen o “okullar”dan cidden üstümüze “yazarlık” olmasa da, bambaşka bir “kılıf” giyerek çıkıyoruz. “yazarlık”a birkaç adım daha atmanın hatta o adımları vaktinden erken atmanın huzuru işliyor “kalem”imize. Yüzümüzdeki memnuniyet yansıyor yüreğimize. Yüreğimiz de “kalem”lerimize sarılıyor hiç bırakmamacasına. İki bin beş kasım ile iki bin altı mart arasında belki de hayatımın en gurur verici anlarını yaşadım ben o “okul”da, yüreğime daha bir işlenen “kalem”imle birlikte. Yürekteki çığlıkların “ses”ine daha bir sarıldım; çünkü bendeki ben’e korkusuzca ‘ses’ getirebiliyordum artık. “Yazar” kimliğim çok daha yakınlaşmıştı çünkü “kalem”ime. “Kalem”im artık “Ben buradayım!” diye haykırıyordu, ardında onu tanıyan ve beğenen başka kalemler vardı çünkü artık. Yazarlığa uzanan o yolda adımlarımı sıklaştırmama ve hatta koşmama vesile oldu işte o okul. Yazarlığım karşıdan çok daha güzel gösteriyordu o yüzünü. Bunun içindir ki “kalem”ime iki kez yazarlık okulu ödülü verdiğim!* O ödüllerin an’ındadır “kalem”imin boy atıp beni her zamankinden çok koruyarak bendeki o ben’e “ses” olması.İçte tuhaf bir gurur oluyor; sanki küçük bir kızdım o “okul”a başlarken. Okuma-yazmayı biliyordum muhakkak. Ama kimse bilmiyordu benim okuma-yazma bildiğimi. Elimdeydi “kalem”im, sımsıkı tutuyordum onu. Boyumdan büyüktü “kalem”im; ama yine de her yere giderken yanımdaydı. O “okul”a adım attığım andan itibaren “kalem”im tanınmaya başlandı; yani o küçük kızın okuma-yazma bilmesi herkes tarafından öğrenildi. Küçük kız büyüdü, “kalem”i de büyüdü onunla ve o “kalem” artık aşmaya başladı bazı şeyleri. Tanındıkça ufukta güzel şeylerin onu beklediğini artık net bir şekilde görebiliyordu küçük kız. Okulda geçirdiği o dört ay “yazar”lığın ciddi manada ilk adımı oldu belki de o kızın. Dört ay sonra, ardına baktığında sanki bebeklikten gençliğe geçilen bir yol görüyordu. Şimdiyse sıra “olgunlaşma” devri vardı. Onu da o “okul”dan ayrılarak sadece “kalem”iyle yaşayacaktı; “kalem” herhangilikten çıkmıştı çünkü. Eğer ki “kalem”leriniz sürekli yüreğinizi sıkıştırıyorsa, kendini gösterme ihtiyacını sürdürüyorsa, artık içte değil de kağıtlarda çığlık atmak istiyorsa ve siz bu yolculuğa adım atmaya korkuyorsanız, yanınıza bir yol gösterici veya yoldaş arıyorsanız, o yolun sonunu düşlüyorsanız ve düşleriniz her daim sizinleyse… O “okullar” sizi bekliyor, yolu “yazarlığa” uzanıyor… Hadi! “kalem”lerinizle birlikte “merhaba” deyin yeni yolculuğunuza ve o yoldaki yoldaşlarınıza… Emin olun yolun sonunda “kalem”inize verdiğiniz ödülün huzuru işlenecek yüreğinize. Uzaklardan bir gülücük geliyor yüreğinize. “Yazı”lar hücum ediyor “kalem”lerinize. Bu kadar işkence yetmez mi “kalem”lerinize?! Haykırışları ben duyuyorum, can atıyor o “kalem”ler yazmak için; duymuyor musunuz?!Rast gele o halde! Vakit bu vakittir! “kalem”lerinize kuvvet… *11 Kasım 2005-03 Mart 2006 tarihleri arasında Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nın düzenlediği “Yazarlık Okulu”25 Kasım 2006-17 Şubat 2007 tarihleri arasında Türkiye Yazarlar Birliği’nin düzenlediği “Yazar Okulu”